KOLLIG

‘Ek hou onwrikbaar vas aan hoop’

Rika Sennett is volksbesit, ’n liefling van die plaaslike vermaaklikheidsbedryf. Juis daarom gryp die kankerpad wat sy en haar gesin saam met haar oudste dogter stap mense so aan.

Kanker. Vir die tweede keer. Eers was dit haar man 27 jaar gelede, dié keer hul oudste dogter, Kate Borthwick. Die geliefde aktrise Rika Sennett put inspirasie vir haar rolle uit die lewe self, maar dít kon haar gespaar bly.

KOLLIG

Stories (en motorfietse) is sy ding

Al is hy nie ’n oggendmens nie, bied Pierre Breytenbach reeds sy tweede ontbytprogram op televisie aan. As hy nie sy lyf akteur of aanbieder hou nie, bring hy graag tyd saam met sy gesin of op sy avontuurfiets deur om materiaal vir sy YouTube-kanaal bymekaar te maak. Stories is immers sy ding.

Elke weeksoggend maak Pierre Breytenbach se wekker hom 04:00 wakker. Dan staan hy dadelik op, doen die nodige en ry 04:30 na Die GROOT Ontbyt se ateljee, skaars agt minute van sy huis in Pretoria. 

AKTUEEL

Wie’s jou ‘tannie’?

Is die aanspreekvorme “oom” en “tannie” onvanpas en uit die oude doos of ’n teken van respek teenoor ouer mense? Navorsing wys dis steeds hoe Afrikaanssprekendes van kindsbeen geleer word. Maar soms moet jy twee maal dink, veral in die werkplek.

DEUR KARIN DE BEER

Daar ver uit die ou Kalahari kom die storie van ’n koöperasieman wat jare lank as deel van sy werk by ’n boer en sy vrou besoek afgelê het. Hy het haar altyd hoflik ge-“tannie” tot die dag wat hy op haar verjaardag op die plaas aangekom het. “Maar tannie is dan twee jaar jonger as ek!” het die stomme man uitgevind. Wat hy haar daarná genoem het, weet nugter alleen.

INSPIREER

‘My lewe met alter ego’s’

As jong kind is Bella só wreed mishandel dat sy jare lank geen herinneringe van haar kinderdae gehad het nie. Ter wille van oorlewing het haar psige talle dele ontwikkel wat sy haar sussies noem. Sy het in terapie geleer om hulle te aanvaar, respekteer en gelukkig te hou.

DEUR UNA NIEUWOUDT

Op die oog af was Bella* ’n normale, gelukkige kind – selfs sý het so gedink, al kon sy niks van haar vroeë vormingsjare onthou nie. Maar die wrede werklikheid vertel ’n ander storie. Ná verskeie selfdoodpogings en jare van sielkundige terapie het die stukkies van die eens duistere legkaart stadig maar seker ’n geheelbeeld begin vorm.